Kinderen op latere leeftijd? Interview met Conny Bais 

Wat is eigenlijk een goede leeftijd om aan kinderen te beginnen? Dat is een vraag die ik vaak hoor van vrouwen in mijn omgeving. We hebben het o.a. hierover gehad met Conny Bais van peuterplace.nl. Zij is op iets latere leeftijd aan kinderen begonnen en lees hoe dat negatieve consequenties heeft gehad voor haar loopbaan maar dit ook weer positief heeft weten om te buigen door zelfstandig ondernemer te worden en peuterplace.nl op te richten.

Conny Bais (42) is redacteur en eigenaar van www.PeuterPlace.nl. Daarnaast verricht ze freelance werkzaamheden, o.a. voor een Duits bedrijf dat virtuele/digitale PR voor grote klanten in beheer heeft. Samen met haar man Robert-Jan heeft ze twee zoontjes van 5,5 en 6,5 jaar.

Wel of geen kinderen?
Als je voor kinderen kiest, riep ik vroeger, dien je een stabiele situatie te kunnen bieden: zowel op relationeel, emotioneel als financieel gebied. Zelf leefde ik echter tamelijk avontuurlijk en ik was weinig standvastig. Toen ik 18 was vertrok ik naar het buitenland waar ik enkele jaren heb gewerkt. Na mijn verblijf daar, hechtte ik sterk aan mijn vrijheid en een ongebonden levensstijl, mede gevolg van de zogenaamde cultuurshock, die je het gevoel geeft nergens thuis te (willen?) zijn. Terug in Nederland, inmiddels met Griekse ‘verloofde’, volgde ik een HBO deeltijdopleiding, internationale Communicatie - PR & Voorlichting. Daarnaast werkte ik fulltime bij diverse werkgevers. Toen ik leuk verdiende en weer single was, maakte ik zoveel mogelijk verre reizen. Ik wilde graag weer in het buitenland gaan werken. Ik was 31 toen ik mijn huidige partner ontmoette. Juist bezig met de lesbevoegdheid Engels omdat ik via VSO* als onderwijzeres op een basisschool in Afrika wilde gaan werken. De relatie werd snel serieus en plannen werden aangepast. Enkele jaren later stonden we biologisch gezien voor de keuze of we kinderen wilden. Ik had niet eerder aan kinderen gedacht. Dat paste immers niet bij dat vrije en ongebonden leven. Intussen was ik als docent ook geconfronteerd geweest met de lastige problemen waar kinderen en ouders tegenwoordig mee kampen. Maar nu was het echt menens: ‘now or never!’ Het idee om definitief ‘kinderloos’ door het leven te gaan was benauwend. Maar ik was ook onzeker: ben ik niet te egoïstisch om een goede moeder te zijn? Na wikken en wegen besloten we er uiteindelijk voor te gaan. Ik was 35: misschien zou het niet lukken, het zou in ieder geval een poos duren, zodat we konden wennen aan het idee. Maar… ik was meteen zwanger!

Wat is het nadeel van kinderen te krijgen op latere leeftijd?
Soms merk je dat je in vergelijking met andere ouders je kinderen net wat ‘strakker’ opvoedt, maar ik weet niet of dat perse een nadeel is… Misschien is het iets lastiger om je leven aan te passen aan kinderen? Of juist niet?
En wat zijn de voordelen?
Je hebt wat meer de tijd gehad om jezelf te ontplooien, ambities te volgen en je bedje te spreiden. Misschien heb je ook wat meer rust gevonden en meer levenservaring waarvan je profijt hebt.

Hoe kwam je erop om PeuterPlace.nl op te richten?
Onvoorziene consequentie van mijn 1e zwangerschap was dat mijn toenmalig jaarcontract niet werd verlengd. Zo zat ik enkele maanden voor de bevalling thuis. Solliciteren met een bolle buik is volstrekt zinloos. De zwangerschap bracht nogal wat complicaties met zich mee, ik moest veel rust houden. Het werd een emotionele en onzekere tijd. Het kindje lag dwars en werd verlost met een geplande keizersnede. Amper twee maanden later bleek ik weer zwanger! Dat was even slikken: enerzijds een geschenk uit de hemel: een broertje of zusje was gezien mijn leeftijd een schot in de roos. Maar het betekende ook dat ik nog een lange tijd kansloos was op de arbeidsmarkt. Hiermee was ik niet eerder geconfronteerd. Ik vond altijd wel een baan, maar hoe lastig het is om te sollicteren wanneer je zwanger bent, of net moeder…. Hoewel ik genoot van het moederschap en mijn tweede zwangerschap bijna ongemerkt voorbij ging, miste ik mobiliteit en de contacten en prikkels van de werkvloer. Een baby slaapt nog veel gedurende de dag en regelmatig kwamen de muren op me af. Om mijn creatieve eitje kwijt te kunnen, deed ik mee aan slagzin- en gedichtenwedstrijden en ik begon met schrijven. Per toeval stuitte ik op software waarmee je websites kon maken. Ik maakte een website over mijn zoontjes en had er wel lol in. Een groter bereik en breder onderwerp voor dit soort ‘kunstjes’ leek me nog leuker. Op basis van mijn interesses en (werk)ervaring begon ik wat over peuters en kleuters op een gratis subdomein. De 1e pagina’s gingen over het belang van voorlezen en muziek, peuterpuberteit en zindelijk worden. Al snel bleek er interesse en enthousiasme voor de site. Mijn netwerk breidde zich snel uit. Ik kwam in contact met interessante en inspirerende mensen die hun medewerking verleenden. Na een jaar, 2005, waagde ik de sprong om wat geld in te steken in een eigen domeinnaam.

Wat vind je leuk aan je werk?
Het leuke van dit werk is dat je eigen baas bent: dus hoewel ik twee schatten van kinderen heb, heb ik op dat gebied toch een stukje vrijheid en de ongebondenheid waaraan ik zoveel belang hechtte. Bij dit werk kan ik een beetje van al mijn opgedane ervaring en opleiding benutten en uitbreiden, je kunt jezelf toch blijven ontplooien. Zo volgde ik bijvoorbeeld nog Vervolgjournalistiek en een workshop Webschrijven. Het mooiste van dit alles is dat ik zo de gelegenheid kreeg om de ontwikkeling van mijn zoontjes gedurende hun eerste jaren op de voet te volgen en te stimuleren. Mijn drive? Nog altijd creativiteit, interactie, netwerken met inspirerende contacten, het volgen van gerelateerde actualiteiten en voorlichting en het research- en schrijfwerk.

Is de zorg/huishouden goed verdeeld tussen jou en je partner?
Twee woorden schieten me te binnen: flexibiliteit en teamwerk. Het loopt eigenlijk vanzelf, ieder doet zijn deel, zonder gezeur en op eigen initiatief. Mijn man werkt fulltime en is soms op reis en ik houd kantoor aan huis dus overdag zorg ik voor de kinderen. Eén dag in de week blijven ze over, zodat ik ongestoord kan doorwerken. Verder doen we alles samen of om beurten. Na school breng ik de kinderen naar vriendjes en mijn man haalt ze dan soms weer op. Hij werkt af en toe langer en stopt op andere dagen wat eerder, zodat hij o.a. mee kan naar vioolles van de oudste, en op zaterdag gaat hij met de jongens zwemmen, zodat ik die tijd de handen vrij heb om wat werk te doen.

Waar word jij een happy mom van?
Vaak kleine dagelijkse dingen zoals het zonnetje dat schijnt, vogels en bloemetjes in de tuin, of een muziekje. Net als iedere mom ben ik happy wanneer mijn kinderen zich lekker in hun vel voelen, als ze leuk samen spelen en van die grappige gesprekjes voeren. Die openheid en spontaniteit waarmee ze zich nog uitten, soms letterlijk springend van blijdschap of stampend van boosheid. Soms heel eenvoudig en attent tijdens het eten: “lekker gemaakt, mama!” Natuurlijk haal ik ook energie en inspiratie uit mijn werk, dat vaak samenhangt met de ontwikkeling van kinderen. Heerlijk verdrinken in het schrijven, analyseren of recenseren, vooral kinderliteratuur is een passie van me. Via mijn werk voor het Duitse bedrijf heb ik als supervisor in het verleden vrij intensief en vaak dagelijks te maken gehad met mensen van verschillende nationaliteiten die vaak een beroep deden op ‘een luisterend oor’ voor hun problemen. Om er op die manier te kunnen zijn voor mensen geeft ook erg veel voldoening.

Wat is jullie beste vakantie met de kinderen?
In feite iedere vakantie, ook thuis! Zolang het maar niet al te druk is en er voldoende vermaak is voor de kids Mijn man en ik zijn, of liever, waren uitbundige globetrotters, één van de redenen waarom het bij onze eerste ontmoeting klikte. Met de kinderen zijn we nog niet verder gegaan dan de BeNeLux en Duitsland. Dat komt nog wel! Een must is sowieso Griekenland zodat ik ze kan laten zien, horen en proeven waar mama heeft geleefd en gewerkt. Onze genen trekken ons, ook buiten de vakanties, naar de Brabantse bossen, vennen en duinen of de Zeeuwse stranden waar we vaak heen gaan.

Heb jij nog een goede tip voor andere moeders?
Helaas wordt je kind zonder handleiding geboren. Ouders voelen vaak als geen ander aan hoe hun kind zich voelt en of wat er mogelijk aan de hand is. Deskundigen hebben het ook lang niet altijd bij het rechte eind, zo is onze persoonlijke ervaring. Het consultatiebureau is soms tamelijk conservatief en haast belerend. Je voelt je algauw weggezet als ‘overbezorgde ouders’. Het beste wat je kunt doen is ‘contact houden’ met je kind: goed blijven observeren en luisteren tijdens hun spel en samenspel met anderen. Neem ook de tijd voor één-op-één gesprekjes waarin je kind bepaalt waar het over wil praten. Op school kan een kind een heel andere kant van zichzelf laten zien en een gesprekje met de leerkracht biedt soms uitkomst wanneer je je zorgen maakt. Ik vind het belangrijk dat je kritisch blijft ten opzichte van jezelf, ook in je moederrol. Je kunt heel veel van je kinderen leren, ook over jezelf. Ze weten je vaak onbewust een spiegel voor te houden. Maar daarnaast: maak tijd vrij: niet alleen voor de kinderen en voor je partner, maar ook voor jezelf! Je moet jezelf niet vergeten, contact houden met jezelf, je eigen wensen en ambities. Wanneer jij je lekker in je vel voelt, kun je het opvoeden beter aan en heb je meer geduld wanneer dat nodig is.

Wil je even kijken op de site van Conny? www.peuterplace.nl